yeşil

Yeşilin kokusunu duyduğunu söylerdi
Bana sorardı hissediyor musun diye
Başımı sallardım
Üzülürdü, mahrum kaldığımı düşünerek
Bir gün duyacaksın sen de merak etme, derdi
Gülümserdim.

Çok çabuk alışırsın demişti O,
Fark etmezsin bile
Hep bunu umdum, hep bunu istedim
Alışmaya çalışmadan alışmak
Beceremedim bir türlü
Alışamadım, O gitmişti güya,
Her an karşımda ama

Yeşilin kendisini gördük bir gün
Sırtı bize dönüktü
Dönmesin sakın, dönmesin
O’na doğru itti beni,
Yaklaşmama gerek olmadığını nasıl açıklarım
Burnum montuna değdi, kahverengi süet kokusu
Yalnızca tazelendi
Kokusu tenime sinmişken
Bir de kendisini yüklenmek bana ağır gelirdi
Görmedim yeşillerini

O gün neden koşarak kaçtığımı hiçbir zaman anlayamadı

Keşke görseydin Yeşili,
olsun ama kokladın en azından
Altında O’nu sakladığım kalın kazakları çıkartmaya başladım,
şaşkınlıkla beni izliyordu
Durdum ve boynundan tutup başını göğsüme bastırdım
Debelendi bir süre, çığlık çığlığa
Sustu sonra.
Kurtardı kendini benden
Gözlerine oturmuş korku, titrek sesi
Başını sallıyordu, deli gibi, inanmak istemez gibi
Sen… sen…

Bir daha bana hiç yeşil demedi
Bir daha bana hiçbir şey demedi.