kafamın içinde binlerce kafa var gibi.. hepsi ayrı yöne işliyor..kafatasımda hissettiğim basınç gün içinde dayanılmaz boyutlara varıyor.. sürekli dönüyor başım, o kadar alıştım ki, bütünleştim, garipsemiyorum bile.
sonrasınde söylenmiş sözlerin hiçbir önemi olmamıştır benim için..
yara bi kere açıldı mı, kendi kendine kabuk bağlayana kadar, başkası ne kadar sarıp sarmalasın, ne kadar üflerse üflesin, hiçbir işe yaramıyor..
zaten duymuyorum ki.. hiçbir şeyi duymuyorum artık..
neden ki..
niye?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder