Mum

Karar ver, diyolar da aralarında en kararlı benim hayata karşı aslında. Neyi nasıl yapmam gerektiğini her zaman bildiğimi iddia edemem tabi elbet ama en azından bildim ben ne isteyip istemediğimi.
Bu zamana kadar.

Yüreğim bulansa kafam netti her zaman, kafam dumanlıysa yüreğim bilirdi ne yapması gerektiğini..
Şimdi ise çok karışık herşey.. İkisi de benim için hangisi iyi bilmiyor, hangisini dinlesem sonunda eksik kalıyor bir tarafım..

"Bu kadar huylama bela alırsın başına, bu işler hesapla kitapla olmaz"

Ama sürekli hesabı öğrettin bana, sürekli "akıllı" olmam gerektiğini, bırak bir sonraki adımı, baştan sona herşeyi ön görmeyi, kurgulamayı öğrettin.. Sürekli kontrolümde aktı hayatım, insanlarım bile kontrollü..

Şimdi kaçırdım elimden birini, aralık bir kapıyı ardına kadar açmışım heyecandan, zamana bırakmışım herşeyi, kapı yüreğime ne yakınmış meğer, çok geçmeden sarıldım..
Aradan geçen zamana bakıyorum da biraz azalmalıydı bu sıcaklık, şaşırtıcı ama elim ayağım birbirine dolanıyor hatta hala..

"Bir karar ver, kafanda cevap vermelisin buna"

Neye cevap vereceğimi bilmiyorum, sorularım yok ki..
İşte zayıf bir mum alevi gibi içimdeki, oturup mumum tükenmesini mi bekleyeyim..
Elimden daha fazlası gelmiyor artık pek..