İnsanlar demez mi yetemiyor muyuz biz sana, üzülmez kırılmazlar mı, alınmazlar mı yalnızlığına senin?
Nasıl anlatabilirim kalben değil de beynen yalnız kaldığımı sevdiklerime, sevildiklerime? Nasıl hem isyan edip de hem de kıymet bildiğimi gösterebilirim, aynı anda hem de?
Hem sormazlar mı "ne demek beynen yalnızlık?" diye
Yada daha ukalaları da çıkıp herkesin beyni tek başınadır elbette, demez mi herkesi aynı kefeye koyarak bir anda..
Keşke bu konuda alçakgönüllü olabilseydim biraz.
Bu yüzden yeni karakterler yaratıyorum kendime, yalnız hissettiğim zaman biraz da olsa oyalanabileceğim ve gerçek olduklarından şüphelendiğim bir rüzgarda dağılan uğraşlar buluyorum.
Başka türlü nasıl gülebilirdim bu kadar.
Yalnızlığımın tek nedeni, görememeleri benim kadar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder