Yoksun

Sen varsın diye unutuyordum nerde olduğumu ben. Sen varsan çünkü nerde olduğumun önemi bile yoktu. Hatta sen olduğun için kocaman geliyordu bu şehir bana. Dağlarla çevrilmiş gibi değil de sınırsız bir okyanusun ortasındaymışım gibi yaşıyordum belki bugün görürüm diye seni. Her gün sevdiğimi düşünerek gidiyorum gitmem gereken yere, zorunlu olduğum yada aslında hiç eğlenmediğimi bilerek değil. Her gün yeşilinden bir nefes alırım diye umarak açıyorum gözümü, seninkine değdiğinde renkleniyor dünyam. Sözlerim bahanesi hep sevgimin. Perdeler çekip de gizlemeye çalıştığım iç titremelerim. Deli gibi korkuyorum aslında ben özlemekten seni. Her zaman korktum ki özlemekten, sevmekten vazgeçtim sırf bu yüzden bazen. Şimdilerde bir garibim. Yarınıma uyanmak istemez oldum artık ben. Gülmek bile anlamsız, sanki eskiden bir nedemin vardı da kaybetmişim gibi, sadece gülümser oldum yada bazen nedensiz dikkat çekici kahkahalarla maskeliyorum birşeyleri. Bir tek sen olsan omzumdakiler, hayat daha çekilir olurdu belki. Sadece şarkı sözleriyle yaşardım seni, sen yokken etrafta. Görünmez kamburlarım var ama işte, anlatamadığım. Bu yüzden insanlar hep hafif sanırlar torbalarımı. Yardım edenim olmaz bu yüzden hiç. Dışardan göründüğü gibi değil ki bu hayat. Açmak lazım kapılarını ki göresin içindeki insanı. Belki de bu yüzden ağlar oldum durduk yere bu sıralar, rüzgardan alınır gibiyim resmen, onunla bile savaşıyorum zaman zaman.

Benim asıl korkum bambaşka da bu saatten sonra elimden birşey gelmiyor artık.
Sen beni belki de hiç görmedin, sevemedin belki de bu yüzden. Sevilmemek ne ağır, ne yabancıymış bana. Tadınca anladım.

Artık büyük gelmiyor bu şehir, sen gidiyorsun çünkü. Cumaları anlıyorum bunu hep, sanki daralan odamda sıkışır gibiyim duvarlar arasında, kimsem yok gibi.
Gidecek hiçbir yer yok gibi.
Ve aslında güneşi batıracağım hiçbir yer yokmuş bu şehirde. Hiç batırasım gelmediydi ki önceden.
Bu şehir bana çok dar artık.
Nefesime bile kömür kokusu bulaştı.
Ben bulandım.
Sen yoksun.