ev

kaybetmişim gibi o büyüdüğüm yeri
gidesim gelmiyor bildiğim insanlara
ne sevgim kalmış ne de özlemim
bir çok kere büyüyüp sonra yine küçüldüğümden
hatta git gide içime çekilerek küçüçük hissettiğimden
her gittiğim yere ait hissettim kendimi
ev bildim, kardeşler edindim
hayali sevgiler, sevgililer yarattım zaman zaman kendime
doğru dediklerim yanlışlar olarak döndü hep
yanlışı tanıdım, sevemedim
sonra ceplerim boşboş en başa döndüm
yorgun
bir tek evime dönemedim
ne kardeşim kalmış geriye
ne de bir parça aidiyet hissi gönlümde
çağırdığından gelememem bundandır belki,
gelmek istememem hep bundan
evin yolunu bilip de gitmek istememek en acısıymış