Bugün ameliyattan çıkınca belki de her cerrrahın arada yada çoğu zaman hissettiği gibi “en mutlu” anlarının vaka yaparken olduğunu hissettim. En mutlu demek yanlış da, ifadesi de zor bak. Baştan bir “niye yapıyoruz bu işi” darlanması ile ya vira başlayıp, vaka attıkça zevk almak üzerine bir an evvel bitsin derken sabırsızlanmak ve sıkılmak, sonra yine vites arttırıp son düzlükteki adeta vakanın başındaki dakikalara göre göreceli uzayan anestezi ekranındaki süre…
Ama vakadan çıktığında “yarın olsa yine alırım” kafası…
Bu noktaya gelene kadar seçtiğin yolu hep sorguluyosun aslında. Muameleler, kıyaslamalar, para pul.
Ama işte eve giderken götürdüğün bu duygu, bu bağımlılık da başka hiçbir yerde yok. Belki bu yüzden boşluğa düşmüyorsun hiç. Ne olursa olsun depresyona giremiyorsun.
E şükür.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder