albayım

bir sokaktı yürüdüğümüz

festival havasında 

sonu başı belli olmayan bir güruhun içindeydik

aklım takılı kalmış arkada kalanlara 

adımlarım iki ileri bir geri

bi de elinden tutmaya göreyim 

nerde olduğumu unutup da 

karışırım 

kulağına fısıldarım sevdiğimi seni

başka kimse duymasın

alırlar seni elimden

bana ait sevdiğim ne varsa kaybettim zaten

dilimden çıkan tüm o yalanlarla

kendimi unuttum da yalnızlaştım zamanla

göremedin

kalabalık alsın tüm korkularımı

renklerle boyansın tüm çirkinlikler

affetmeyi öğreneyim hafiflerim belki

dapdar bir yoldu yürüdüğümüz

keçiyolu taşlara takıla takıla 

ayak parmaklarımızı kanatıp 

yine de durmak istemediğimiz

özene bezene baştan sona ellerimle döşediğim

her bir tereddütüm hayata dair 

bütün o yüklerim anlatamadığım 

sen yine dalga geçersin diye söylemedim pek
hak etmediğim ne varsa isyan etmekten

o kadar çok ağladım ki susarak

gözlerimin etrafı kırışmış gibi geliyor artık 

sevmiyorum kendimi

sevmiyorum seni

fısıldadım.