Mezun olmanın anlamını bu kadar yitirebilieceğini, duygusallıktan bu denli uzaklaşabileceğini hiç düşünmemiştim. Hayıflandığımdan değil de gelen soruları garipsiyorum sadece. Mezun olmak, ne giysem, yüzümü nasıl boyasam, topuklular üzerinde nasıl yürüsem derdinden ibaret oldu, benim için de böyle tabi. İşte tanıyamıyorum bizi. Bir yandan da eğlenceli geliyor aslında, gülüyorum, gülüyoruz belki de ve eminim o kokteyl zımbırtısında da gülüp eğlenip, dedikodulu sohbetler döndüreceğiz, ona buna ucu sivri acımasız oklar fırlatarak, sonra da gidip " ayy canım çok güzel olmuşsun!" deyip gülümseyeceğiz, yine. Bunları da öğrendim ya şu beş sene sonunda büyük başarı tabi. Heyecanlı mıyım? Hayır daha çok endişeliyim, nasıl gidicem oraya diye düşündüğümden, eteklerim yırtılacak mı, yok topuk bir hırtlık çıkaracak mı, çıkışta nereye, nasıl gideceğiz, yoksa gitmesem mi diye sorgulamaktan hareketsizim. Yarın dt konseri de var, zaten para saçar oldum bu haftalarda içim rahat etmiyor. Systematic Chaos'u da beğenmedim, dt sesi değil bu anlayamadım.
Ya evde kalsak? Ben Family Guy izlesem.. Akşam çıksam Taksim'e gitsem.. Süper olurdu..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder